หายไปนานอีกแล้ว

ช่วงนี้ยุ่งๆ ยังไงก็ไม่รู้
แหม...ก็เพิ่งเปิดเทอมนี่นา งานก็เลยเยอะแยะ
ประเดิมด้วยงานแรก ของวันเปิดเทอมวันแรกเลย

...วิชา Current...(ยาปัจจุบันและยาใหม่)

วิชานี้เป็นวิชาอาจารย์จะมีหัวข้อเรื่องยาตัวใหม่ต่างๆ ให้นักศึกษาไปหาข้อมูลมานำเสนอ
โดยจะหาข้อมูลได้จาก Pubmed, Medscape, etc.
แล้วต้องอ่าน paper ต่างๆ ที่เป็นภาษาอังกฤษ
...ยกตัวอย่าง...

แป้งได้ยา Sunitinib ซึ่งเป็นรักษามะเร็ง GIST กับมะเร็ง RCC
แป้งก็ต้องหาทั้งโครงสร้างทางเคมี Pharmacokinetics Pharmacodynamics
พวกกลไกการออกฤทธิ์ (อันนี้ต้องลงลึกถึงระดับโมเลกุล ระดับเซลล์เพราะเป็นยามะเร็ง)
ดูเรื่องการศึกษาในสัตว์ทดลอง/คน (Clinical Trials -- RCT)
พวกราคายา เปรียบเทียบยาใหม่กับยาเก่า
ฯลฯ
ประมาณนี้แหล่ะค่ะ

แต่เรื่องที่ทำให้แป้งปวดหัวคือ
งานทุกอย่าง ทุก paper ต้อง print มาให้อาจารย์ดูก่อนว่า ใช้ได้มั้ยก่อนจะแปล
ล่าสุด หมดค่า print ไป 50 กว่าบาท (หน้าละ 50 สตางค์)
ปรากฏว่า paper ใช้ไม่ได้ค่ะ
ที่แป้งเอามา เหมือนเป็น paper สรุปที่จะส่งให้ตีพิมพ์
ซึ่งอาจารย์อยากได้เป็น paper ที่ทำการศึกษา ต้นฉบับจริง
แบบว่า กลุ่มตัวอย่างเป็นใคร อายุเท่าไหร่ ศึกษายังไง ขั้นตอนการศึกษา ฯลฯ
เลยตั้งต้นหาใหม่ค่ะ

(- -.") เหนื่อยกันเลยทีเดียว...

วิชาที่สองคือ

...วิชาปัญหาพิเศษ (Special problem)...

วิชานี้ก็คล้ายๆ กับโปรเจคที่เราทุกคนต้องทำตอนอยู่ปีสุดท้ายของการศึกษา
แต่เนื่องจากคณะเภสัชศาสตร์ มีการเรียนการสอนแบบ 5 ปี กับ 6 ปี
แป้งเลยต้องมาทำตอนอยู่ปี 4 แล้วนำเสนอตอนปี 5
หัวข้อที่เลือกมา เป็นเรื่องอะไรก็ได้ค่ะ
แต่กลุ่มแป้งเลือกเรื่อง

โครงการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการซื้อยาของผู้บริโภคในร้านขายของชำ

ซึ่งประเด็นที่ต้องการศึกษาคือ
ส่วนมากชาวบ้านมักจะไม่รู้ใช่มั้ยคะ ว่าเวลาเราร้านขายของชำ
เราสามารถซื้อยาอะไรได้บ้าง
หรือกฎหมายการขายยาในร้านขายของชำ หรือร้านยาที่ไม่มีเภสัชกรเนี่ยเค้าให้ขายอะไรได้บ้าง

น่าสนใจมั้ยคะ ?

แต่ที่น่าเป็นห่วงคือ ในตัวเมืองเชียงใหม่ร้านยาก็มีให้เห็นพรึ่บพรั่บ
เพราะงั้น...เลยต้องไปในแถบชนบท ห่างไกลความเจริญนิดส์นึง
แล้วค่าน้ำมันก็...
(- -")

เอาน่า....
ปิดเทอมค่อยทำก็ได้เนาะ ^O^

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

เมื่อวันก่อนได้ดู TV , อ่านข่าว, อ่านไดอารี่ของหมวดคนหนึ่ง

ชื่่อ หมวดตี้ ร.ต.ต.กิตติคุณ บุญลือ
พี่คนนี้เป็น นรต. รุ่น 60 (เตรียมฯ 44)
ห่างจากหนึ่งมาแค่ 4 รุ่นเองค่ะ

ดูข่าว อ่านข่าว อ่านไดแล้วก็ใจหาย
ยอมรับเลยค่ะว่า ร้องไห้แบบไม่อายใครต่อหน้าคอมพ์
ถึงแป้งจะไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวกับหมวดเค้า
แต่แป้งก็เสียใจมากๆ กับการจากไปของพี่เค้าค่ะ

พี่เค้าเป็นคนที่มีอุดมการณ์ในการทำงานมาก
พี่เค้ากำลังจะได้กลับมาแล้ว
พี่เค้ากำลังจะได้กลับมาฉลองวันเกิด (ซึ่งเกิดวันเดียวกับแม่)
พี่เค้ายังให้แม่อวยพรให้อยู่เลยว่า วันเกิดปีนี้ขอให้พี่เค้ากลับมาฉลองวันเกิดด้วยกัน
ฯลฯ

เสียดายค่ะ ที่คนดีดีต้องจบชีวิตลงไป
เมื่อไหร่เหตุการณ์ภาคใต้จะสงบลงซีกทีคะ ? ต้องมีคนดีดีอีกซักกี่คนที่ต้องตายไป
อยู่บนผืนแผ่นดินไทยเดียวกัน ทำไมไม่รักกันล่ะคะ
จะรบราฆ่าฟันกันไปถึงไหน

ไม่อยากให้คนที่ดูข่าวสถานการณ์ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้
เวลาเกิดเหตุการณ์อะไรกันขึ้น ก็ได้แต่บอกว่า "อีกแล้วเหรอ" แล้วก็เปลี่ยนช่อง
คนที่ประกาศปาวๆๆๆ ว่ารักชาติ คนที่ไปม็อบทั้งหลาย แล้วบอกว่าตัวเองรักชาติ
ถามว่า "ถ้าคุณรักชาติจริง คุณกล้าไปรบที่ภาคใต้มั้ย"
อย่าดีแต่บอกว่ารักชาติ แต่ไม่กล้าสู้เพื่อปกป้องดินแดนที่คุณเกิดมานี้

พี่หมวดตี้ เป็นแค่เด็กหนุ่มอายุ 24 ปี
ที่มีความคิด มีอุดมการณ์ มีความฝันที่จะให้ประเทศไทยสงบสุข
แต่พี่เค้าไม่คิดเปล่าค่ะ...เค้าลงไปปกป้องผืนแผ่นดินไทยจริงๆ

...

เวลาเห็นชายหนุ่มทั้งหลายจับใบดำ ใบแดง
เมื่อจับได้ใบดำ แล้วรู้สึกดีใจจนออกนอกหน้า
แป้งรู้สึกว่า
"เพศชายเหมือนกัน แต่คุณไม่ใช่ผู้ชายค่ะ"
(อันนี้เป็นความคิดเห็นตัวนะคะ)

คุณเป็นแค่เพียงคนที่ขออาศัยแผ่นดินไทยอยู่
แล้วทำไมคุณถึงไม่มีความคิดที่จะปกป้องผืนดินที่คุณรักผืนนี้ล่ะคะ

ไปอ่านเรื่องของคนคนนึง
เค้าบอกว่าเค้าเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลย เรียนก็จบแค่ ม.6 ใช้ชีวิตไปวันๆ
วันนึงเค้าได้ดูข่าวว่า
พระสงฆ์ที่ภาคใต้ ต้องออกบิณฑบาตบนรถหุ้มเกราะ (จำไม่ได้ว่าเรียกว่ารถอะไร)
เค้ารู้สึกว่า ไม่ไหวแล้วขอเป็นอาสาสมัครลงไปช่วยที่ภาคใต้ค่ะ

นับถือค่ะ นับถือใจคุณคนนี้มากจริงๆ

อยากให้คนไทย รักและหวงแหนประเทศไทยจริงๆ

อ ย่ า ดี แ ต่ พู ด ค่ ะ

ปล. ไดหน้านี้อาจทำให้บางคนขัดเคืองใจ ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ