++ดีใจที่ได้ช่วยแบ่งเบาภาระเธอนะ++

เมื่อวานได้คุยกับหมูน้อยตอน 5 ทุ่มกว่าๆ

เสียงของเธอดูเหนื่อยๆ

เธอขอกอด แล้วก็ขอให้ฉันนวดให้หน่อย (ทางโทรศัพท์)

หนึ่ง : วันนี้พี่สายสี่เรียกหนึ่งกับเพื่อนให้ไปช่วยงาน

 แต่หนึ่งยังไม่ค่อยรู้อะไรเลย แต่พี่เค้าก็สอนงานให้

แป้ง :  อือ...งานอะไรบ้างล่ะ

หนึ่ง : ก็หนึ่งดูแลพวกเรื่องขนมที่จะแจกบนรถเวลาปล่อยกลับบ้านเสาร์อาทิตย์

แล้วก็เรื่องเครื่องปรุงบนโต๊ะอาหารที่โรงเลี้ยงทั้ง ๓ กองพัน

เครื่องปรุงก็พวก น้ำปลา 1 ขวด แม็กกี้ ซอสพริก ซอสมะเขือเทศ พริกป่น อะไรพวกนี้อ่ะ

แป้ง : โห...ทำยังกับเป็นแม่ครัวเลยนะ แล้วเพื่อนดูแลเรื่องอะไรบ้าง

หนึ่ง : ก็จัดการดูแลพวกเรื่องรถ เรื่องคนที่จะกลับบ้าน

แป้ง : ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะคะ

หนึ่ง : จ้า...นี่หนึ่งเพิ่งไปเปิดเน็ตหารายชื่อตำแหน่งต่างๆ ในกองทัพบกมาให้น้องๆ อยู่

เผื่อน้องจะต้องใช้

แป้ง : งานหนึ่งก็เยอะแยะมากมายมากพออยู่แล้ว ทำไมไม่แบ่งให้เพื่อนๆ ที่กองร้อยช่วยบ้างล่ะ

หนึ่ง : ไม่เป็นไรหรอก อะไรทำได้ก็ทำไป เพื่อนๆ เค้าก็มีงานเยอะเหมือนๆ กัน
 เราเป็นพี่ก็ต้องดูแลน้องเดี๋ยวนี้ ที่โรงเรียน ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะแป้ง
ที่รุ่นพี่จะมาเรียกรุ่นน้องไปซ่อม ไปใช้ให้ทำงานอะไรให้

เดี๋ยวนี้มีแต่พี่แฟรงค์ๆ พวกฝืดๆ มีน้อย ที่มีฝืดๆน้องก็ไม่ค่อยชอบ

ต่างจากเมื่อก่อนที่หาพี่ที่แฟรงค์ๆ ยาก

แป้ง : อ้าว .. ทำไมล่ะ พี่เค้าไม่ค่อยเรียกน้องไปทำอะไรตอนกลางคืนแล้วหรอ

หนึ่ง : ก็มีบ้างแหล่ะ  แต่อย่างที่รู้ๆ เดี๋ยวนี้ต่างคนก็มี notebook กัน

เวลากลางคืน พี่ก็เล่นคอมพ์ เล่น hi5 เล่นเกมส์กันไปเรื่อย

น้องเห็นพี่ไม่เรียก ก็ เล่นเกมส์ เล่นอะไรกันไปตามเรื่อง

พอมีพี่บางคนเรียกน้องมาใช้งานหน่อย พวกน้องๆ ก็ไม่ชอบกันซะแล้ว เมื่อก่อนที่โรงเรียนไม่ใช่แบบนี้ไง

แป้ง : งั้นพอหนึ่งขึ้นชั้น ๔ จะเป็นพี่ที่แฟรงค์หรือฝืดดีล่ะ

หนึ่ง : ต้องทำให้น้องเคารพเรามากกว่า จะทำยังไงให้น้องคิดว่าเราทำตามหน้าที่

ให้น้องคิดว่านี่คือการที่รุ่นพี่ให้ความสนใจ และใส่ใจในตัวน้อง

ให้น้องเคารพเราด้วยใจ ไม่ใช่กลัว

เพราะเดี๋ยวนี้รู้สึกว่ามันไม่ค่อยมีความผูกพันกันมากเหมือนเมื่อก่อนไง

เหมือนต่างคนต่างอยู่ ต่างคนก็ปิดห้องเล่มคอมพ์กันไปน่ะ

แป้ง : อืมม์...ยังไงก็หาเวลาพักผ่อนบ้างนะคะ งานหนึ่งก็เยอะมากพออยู่แล้ว

ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะคะ แป้งเป็นกำลังใจให้หนึ่งเสมอนะ ^^

เป็นห่วงไอ้หมูน้อยตัวนี้จัง ไม่รู้ว่าทำไมงานถึงได้มากมายขนาดนี้

เมื่อวันเสาร์อาทิตย์แป้งก็เพิ่งได้ช่วยหาข้อมูลจัดบอร์ดให้

แล้วเมื่อวันก่อนก็หาข้อมูลทำรายงานให้

พอมาเมื่อวานนึกว่าไม่มีงานอะไรแล้ว

กลับมางานเพิ่มมาอีก

ไม่เป็นไรๆ ยังไงหมูน้อยของแป้งก็เป็น Superman อยู่แล้ว

จริงมั้ยคะ ^_^

* * * * * * * * * *

แป้งภูมิใจที่ได้มารู้จักหนึ่งนะ และยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีกที่รู้ว่า

ได้มีโอกาสแบ่งเบาภาระที่มากมายของหนึ่งบ้าง

“ที่แป้งเห็นหนึ่งทำนู่นทำนี่ ทำงานมากมายกว่าเพื่อนเค้า ไม่ใช่ว่าไม่อยากพักนะ

แต่เป็นเพราะบางอย่าง มันไม่มีใครอาสา แล้วหนึ่งก็คิดว่าเราทำก็ได้

ถือว่าเป็นการเรียนรู้งานต่างๆ เรียนจบไปทำงาน จะได้ทำงานเป็นได้เลย

ไม่ใช่ทำงานอะไรไม่เป็นเหมือนนักเรียน นักศึกษาที่เพิ่งจบใหม่

ก็หัดซะตั้งแต่ตอนนี้ ตอนเรียนจบไปจะได้ไม่ลำบากมากไง”

จะมีผู้ชายซักกี่คนบนโลกใบนี้นะ ที่อายุเท่านี้ก็มีความคิดความอ่านแบบผู้ใหญ่

มองการณ์ไกล และพยายามทำในสิ่งที่คนอื่นคิดว่า จะทำไปทำไม

ในเมื่อยังเป็นนักเรียนอยู่

แต่แป้งกลับรู้สึกดีใจ ที่ได้รู้จักผู้ชายแบบนี้นะคะ

แป้งเชื่อว่าสิ่งที่หนึ่งคิด และตั้งใจทำ เป็นสิ่งที่ดีเสมอ

...เพราะงั้น…

ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดนะคะ เหนื่อยก็พักบ้าง

หยุดบ้างก็ได้นะ แล้วก็อย่าลืมว่า

หนึ่งยังมีคนที่เค้ารักหนึ่ง และเป็นห่วงหนึ่งอยู่มากมาย

พวกเค้าพร้อมที่ยืนเคียงข้าง และเป็นกำลังใจให้หนึ่งเสมอ

รั ก ห นึ่ ง ม า ก น ะ ค ะ

>>> ทำไมหมูน้อยยิ้มแปลกๆ หว่า ?  เขินเหรอคร๊า... <<<